DERİNLİĞİN MAVİ NABZI
Gümüş pullu sabahın vurduğu kuytularda,
Mercan dalları birer rüzgârsız söğüt gibi eğilir.
Güneşin kırık okları inerken, yosunlu uykulara;
Koyu mavi bir rüya, kayaların arasından belirir.
Ne bir fırtına telaşı, ne avcı bir gölge,
Yalnızca sükûnetin emzirdiği o serin tenler.
Denizin mavi doktorları, o en mahrem bölgede,
Yaralı bir tarihin izlerini birer birer silerler.
Huzurun hareketli çalgıcılarıdır onlar;
Bir kayanın kovuğunda kurulan o şifa sofrası,
Neşter yerine yüzgeç, ilaç yerine şefkat sunar.
Yorgun doktor balıkların diner kalbindeki o ince sızı,
Koyu mavi bir merhem gibi ruhu sarar.
Kumların üzerinde raks eden gölge oyunları,
Ve akıntıya kapılmayan o vakur bedenli doktor balıklar.
Onlar ki, dilsiz denizin en kadim oyunlarını sergiler.
Her dokunuşta bulunur bin yıllık bir afiyet.
her bir kulaçta yenilenir hayat;
Denizin koyu mavi kalbi attıkça, yara almaz hakikat.